W dniu 24 lutego br. w Grzęsce, podczas Obchodów Narodowego Dnia Pamięci Żołnierzy Wyklętych dokonano uroczystego odsłonięcia tablicy pamiątkowej poświęconej ks. dziek. Antoniemu Olejarce i kpt. Stanisławowi Olejarce pseud. „Oko”. Tablica upamiętnia ich walkę oraz służbę Bogu i Ojczyźnie. Dla Nich, jak powtarzali i świadczyli swoim życiem, „Ojczyzna była Najdroższą Matką”. Wydarzenie poprzedziła uroczysta Msza św. w intencji żołnierzy podziemia antykomunistycznego, koncelebrowana przez ks. prał. Tadeusza Gramatykę.
Warto wspomnieć, że ks. Antoni, jako kapelan Armii Krajowej, wspierał aktywnie żołnierzy w walce o wolną Polskę. Od 1945 do 1946 r. był członkiem Zrzeszenia Wolność i Niezawisłość oraz Stronnictwa Narodowego. Kiedy był łącznikiem, organizował spotkania pomiędzy kierownictwem Zrzeszenia Wolność i Niezawisłość oraz Stronnictwa Narodowego w Rzeszowie.
Zasłużył się dla parafii w Rudnej Wielkiej, gdzie posługiwał jako wieloletni proboszcz i dziekan. Wśród jego zasług wymienia się budowę ołtarza głównego według projektu architekta Kazimierza Bieńkowskiego z Poznania i witraży jako wotum za uratowanie parafii podczas wojny, wykonanie polichromii, organów, ołtarzy bocznych czy drogi krzyżowej ufundowanej przez parafian mieszkających w USA.
Natomiast Stanisław walczył w kampanii wrześniowej, jako obrońca Lwowa, tworzył struktury Polskiej Organizacji Wojskowej w powiecie przeworskim, gdzie był dowódcą i służył w Armii Krajowej. Przeszedł szlak bojowy od Przemyśla, przez Warszawę, Wał Pomorski, zdobywał Kołobrzeg i dotarł nad Łabę. Na uwagę zasługują m.in. akcja na niemieckie magazyny broni i amunicji w Sarzynie, czy też brawurowa ucieczka przed UB.
W maju 1945 r. Informacja Wojskowa (komunistyczna tajna służba w strukturach LWP) zaproponowała mu współpracę. Chodziło o to, żeby donosił na kolegów. Został skazany na trzy lata więzienia za odmowę współpracy z władzą komunistyczną. W 1950 r. zamieszkał w Krakowie i podjął pracę w Centrali Technicznej. Działał w Związku Kombatantów RP i Byłych Więźniów Politycznych. W 1992 r. został zrehabilitowany i przywrócono mu stopień porucznika. W 2000 r. Stanisława Olejarkę awansowano do stopnia kapitana Wojska Polskiego. Został odznaczony m.in.: Krzyżem Walecznych, Krzyżem Armii Krajowej, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotą Honorową Odznaką „Za pracę Społeczną dla Miasta Krakowa”.
Na uroczystość zaproszenie otrzymał poseł na Sejm RP Andrzej Matusiewicz, który z uwagi na inne obowiązki parlamentarne nie mógł osobiście wziąć w nich udziału. Okolicznościowy adres odczytał asystent, Radny Rady Powiatu Przemyskiego Arkadiusz Mazur.
Parlamentarzysta wskazał w nim:
„Ludzka natura dąży do poszukiwania i uhonorowywania postaci, których czyny i zaangażowanie stanowią wzór postępowania. Dzisiaj realizujemy naszą powinność, otóż wspominamy tych, którzy potrafili ryzykować życie, a czyniąc to uważali, że są to winni polskiej Racji Stanu i Ojczyźnie kształtującej ich charaktery”.
Ponadto podkreślił zaangażowanie Stanisława Olejarki krewnego upamiętnionych, wnioskującego do posła o podjęcie interwencji w sprawie przyśpieszenia przez Wójta Gminy Przeworsk działań zmierzających do przygotowania tablicy pamiątkowej.
Udział również wzięli: poseł na Sejm RP Bogdan Rzońca jednocześnie kandydat Prawa i Sprawiedliwości do Parlamentu Europejskiego, Członek Zarządu Powiatu Przeworskiego Agnieszka Bukowa – Jedynak, Wiceprzewodniczący Rady Powiatu Przeworskiego Paweł Tworek, Dyrektor Centrum Usług Wspólnych Gminy Przeworsk Sabina Południak, członkowie rodziny na czele z Panem Januszem Olejarką synem uhonorowanego Stanisława Olejarki i wielu innych zaproszonych gości.
